Η διακόσμηση, το επικοινωνιακό πρόβλημα και η πολυπλοκότητα της αναπαραγωγικής διαδικασίας! 

~~ Ένα ακόμη παραλήρημα!

Τσουκου - Τσουκου - Τσουκου - Τσουκου - Τροτ - Τροτ - Τροτ

Προχωράω με τα τακουνάκια μου στο πλακόστρωτο για να βρω τον Κύριο Π. Ο Κύριος Π. είναι ο υπεύθυνος του catering. Έχουμε ήδη μιλήσει για το φαγητό και μας μένει να καταλήξουμε στις λεπτομέρειες της διακόσμησης. (Συγχωρέστε με, αλλά δεν θα ήθελα να σας αποκαλύψω την επωνυμία. Για αυτό τον λόγο, τον ονομάζω Κύριο Π. Η υπεύθυνη της διακόσμησης, είναι η Άλφα.)

Άργησαν κάπως να έρθουν στο ραντεβού. Περίμενα μέσα στο αμάξι. Η περιοχή (κάπου στα Λιόσια) είναι τρομαχτική. Χάθηκα μέχρι να βγω στο κτήμα στο οποίο θα γίνει η συνάντηση. Μόνο εργοστάσια, βιομηχανίες και κτήματα εκδηλώσεων γάμου. Χαίρομαι που δεν επέλεξα κάποιο κτήμα για να σας φιλέψω μετά την τελετή. Όταν είχαμε επισκεφτεί βράδυ κάποια από αυτά ήταν πιο ανεκτά. Μέρα μεσημέρι όμως υπό το φως του ηλίου όλα φαίνονται όπως πραγματικά είναι. Άσχημα.

Λίγη ώρα αργότερα εμφανίζονται ο Π και η Άλφα και τσουκου τσουκου τροτ τροτ προχωράω με τα τακουνάκια μου στο πλακόστρωτο για να μπω μέσα στο κτήμα. Η κοπέλα μου φάνηκε κάπως αδιάφορη και βαρετή. Δεν είχαμε ξανασυναντηθεί. Αρχίζουμε να συζητάμε για τα παρελκόμενα. Φοράει ένα έντονο άρωμα από κάτι σαν γιασεμί. Πριν ξεκινήσει η συζήτηση, σκαλίζω την τσάντα μου και ξεσπαθώνω το στυλό μου. Το σκήπτρο μου! Το μαγικό ραβδάκι μου! Το κηρύκειό μου! Με βοηθά στην σκέψη. Αν δεν απασχολώ τα δάκτυλά μου με το να γλυστράω το καπάκι πάνω - κάτω στο στυλό, είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ σε κάποια σοβαρή συζήτηση.

Είναι περίεργο. Εκ γενετής, έχω ένα ιδιόρρυθμο gadget εμφυτευμένο στον εγκέφαλό μου. Είναι ένα ιδιόμορφο μοιρογνωμόνιο. Όσο πιο έντονα (ανεξαρτήτως φύσεως) συναισθήματα νοιώθω, τόσο περισσότερες μοίρες απόκλιση έχω από το eye contact. Δεν γνωρίζω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά έχω μάθει να το διαχειρίζομαι με διάφορες αλχημείες. Αυτή την στιγμή βρίσκομαι περίπου στις 20 μοίρες και παρατηρώ τα σκουλαρίκια της. Ο διακόπτης που τερματίζει την λειτουργία του gadget μου, είναι η οικειότητα. Δεν σκοπεύω να φτάσω σε αυτό το σημείο με την Άλφα.

Έχει αρχίσει να μου παραθέτει τις ιδέες της. Κάτι μου λέει για παρανυφάκια. Θα ήταν ωραία ιδέα κατά την γνώμη της πριν την είσοδο μας στον χώρο δεξίωσης να προηγηθούν παρανυφάκια τα οποία θα μας πετάνε ροδοπέταλα στα πόδια. Της εξηγώ ότι το τραγούδι που έχουμε επιλέξει για την είσοδο μας είναι black metal και αν προηγηθούν παρανυφάκια που θα πετάνε ροδοπέταλα, κατά πάσα πιθανότητα θα μας δέσουν για κακοποίηση παιδιών. Νομίζω δεν καταλαβαίνει. Με κοιτάζει με απορία.

Βρίσκομαι κατά προσέγγιση στις 43 μοίρες και κοιτάω πίσω από τον ώμο της. Υπάρχει ένα στραβό κάδρο που απεικονίζει κάτι καράβια να θαλασσοδέρνονται. Γέρνει ελαφριά από την δεξιά μεριά. Επίσης, είναι σκονισμένο.

Ξέρω τι σκέφτεστε.

Είστε χαζοί.

Είστε χαζοί που πιστεύετε ότι στον ελεύθερο χρόνο μου τρέχω και ισιώνω στραβά κάδρα.

Άλλη δουλειά δεν είχα!

Χεσμένα τα έχω!

(Παρόλα αυτά, ένα καθάρισμα θα του το έριχνα εάν έφευγαν όλοι για λίγο από το δωμάτιο.....)

Η Άλφα συνεχίζει να μου εξηγεί πως πρέπει να είναι ο χώρος της εκδήλωσης από θέμα στησίματος. Της υπενθυμίζω ότι πρόκειται για ένα βιομηχανικό οίκημα και όχι κάτι κλασσικό. Χρησιμοποιώ την λέξη και στα Ελληνικά (Βιομηχανικό) και στα Αγγλικά (Industrial) με την ελπίδα ότι θα αντιληφθεί την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ούτε καν. Μου δείχνει κάτι αντίκες λάμπες παραφίνης και προσπαθεί να με πείσει ότι θα ταίριαζαν με το βιομηχανικό concept. 65 μοίρες και ανεβαίνω.

Επίσης μπορούμε να επιλέξουμε ένα θέμα για τον γάμο μας μαθαίνω, όπως για παράδειγμα η ελιά.

Γαμώτο! Δεν άπλωσα τα ρούχα!

Γαμώτο, εδώ που τα λέμε, δεν τα έχω απλώσει εδώ και 4-5 μέρες. Γιατί το θυμήθηκα τώρα; Θα έχουν σαπίσει μέσα στο πλυντήριο. Θα τα ξαναπλύνω. Πιθανότατα θα τα ξαναπλύνω, και θα τα ξαναξεχάσω πάλι μέσα στο πλυντήριο για άλλες 4-5 μέρες, μέχρι να τα ξαναπλύνω πάλι και να τα ξαναξεχάσω. Είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα βαρεθούν και θα σηκωθούν να πάνε μόνα τους στο σκοινί εάν βγάλει καμιά καλή λιακάδα.

«Είναι πολύ σημαντικό η διακόσμηση να ταιριάζει με το νυφικό. Τι νυφικό έχεις βρει;»

«Δεν ξέρω. Δεν έχω βρει ακόμα.»

«ΑΑαααα... Τστστς.... Πότε είπαμε ότι είναι ο γάμος?»

ΝΟΙΩΘΩ τις κόρες των ματιών μου να διαστέλλονται αργά - αργά καθώς μόλις σχημάτισα ορθή γωνία και πρέπει να φαίνομαι αστεία γιατί πρακτικά από την μέση και πάνω έχω γυρίσει από την άλλη. Ο άνθρωπος είναι αρπακτικό ον, για αυτό έχει τα μάτια του στραμμένα μπροστά, και όχι στην άκρη του κεφαλιού του. Τα όντα τα οποία έχουν τα μάτια τους πλάγια, είναι φιλικά πλάσματα και όχι αρπακτικά. Πάρτε για παράδειγμα τον βάτραχο. Έχω εγώ προβλήματα συγκέντρωσης; Οι βάτραχοι έχουν τα μάτια τους στο πλάι επειδή δεν είναι αρπακτικά. Βέβαια οι μύγες έχουν αντίθετη άποψη......

Η Άλφα προτείνει κάτι κηροπήγια που έχουν σχήμα κατσαρόλας. Είναι λέει αρκετά εναλλακτικά. Ναι ναι, σύνδεση με Κάιρο. Πάρε μια το μηδέν.

Έχω υπερβεί την ορθή γωνία εδώ και αρκετή ώρα και τείνω προς το U - turn. Οπτικά πρέπει να αποτελώ το απόλυτο παράδειγμα μανιερισμού. Το βλέμμα μου περιπλανιέται αχαλίνωτο μέσα στον χώρο ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια σανίδα σωτηρίας να αγκιστρωθεί, κάτι να παρατηρήσει, ένα στραβό αντικείμενο, δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει να μου τραβήξει την προσοχή, να καρφωθούν εκεί τα μάτια μου και εγώ να μπορέσω να συνεχίσω να σκέφτομαι. Τραμπαλίζομαι επίτηδες στην καρέκλα η οποία κουνιέται ελαφρώς έτσι ώστε να δικαιολογείται το ότι κοιτάω συχνά το πάτωμα με το πρόσχημα ότι ψάχνω να βρω το παραπληγικό της πόδι. Σε αυτό το σημείο, ακούω την λέξη «Αστερίες».

Αστερίες!

Α - Σ - Τ - Ε - Ρ - Ι - Ε - Σ!!!

~*αΣτΕρΙεΣ*~

Huston!!! Έλα, Huston?????? Do - You - Copy!!!????

Αστερίες λέω!!!!

Όλοι θα είμαστε τόσο χαρούμενοι στον βυθό του μπικίνι!

Νοιώθω τους σιελογόνους αδένες μου να υπερλειτουργούν, καθώς ζεστό υγρό συσσωρεύεται στο εσωτερικό του στόματός μου.

Βρίσκομαι κάπου στις 175 μοίρες και έχω αρχίσει να σκέφτομαι πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να της δαγκώσω την καρωτίδα.

Η Άλφα μου ανακοινώνει ότι με τις νέες αλλαγές που κάναμε και τα προσθετικά, θα πρέπει να αναθεωρήσει την προσφορά που μας έχουν ήδη κάνει και να μου στείλει μια καινούργια.

Κοπελιά, μας γάμησες.

Τσουκου τσουκου τσουκου τσουκου τροτ τροτ φεύγω με τα τακουνάκια μου ηττημένη και δεν είμαι σίγουρη ότι σήμερα κάναμε κάποιο βήμα προς τα εμπρός. Μάλλον κάναμε ένα βαρβάτο προς τα πίσω. Ζαλίζομαι κάπως.

Κάνω μια στάση στο περίπτερο για να εφοδιαστώ με τα απαραίτητα υλικά καταπολέμησης ζαλάδας. Κάθομαι σε ένα πεζούλι και μαστιγώνω τον εμφανέστατα πλέον εκτροχιασμένο αιματοκρίτη μου με μια πορτοκαλάδα και ένα κρουασάν, έτσι ώστε να του ανυψώσω και πάλι το ηθικό και να τον επαναφέρω στην τάξη.

Προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί του.

Ο καιρός επίσης έχει τον δικό του οίστρο. Μπήκα στο κτήμα με λιακάδα και βγαίνω μια ώρα αργότερα με ψιλοβρόχι Φουκουσίμα το οποίο και προσπαθώ να αποφύγω. Ελπίζω να μην αρχίσει τα περσινά του τα καμώματα και μας ταράξει πάλι στο foreplay του οποίου δεν είμαι και πολύ ένθερμη οπαδός. Κάνει ότι μπαίνει η άνοιξη, αλλά τελικά ρίχνει καρέκλες και θα μπει όχι δεν θα μπει και ήταν μια καλή προσποίηση και πάλι θα μπει δεν θα μπει το καλοκαίρι κάθε μέρα στο νησί την ίδια κουβέντα είχαμε. Πάρε μια απόφαση. Δεν με νοιάζει. 'Η μπες, ή βγες. Παράτα με.

Όσο κάθομαι στο πεζούλι ένα σκυλάκι με πλησιάζει. Γνωρίζετε ότι είμαι φανατικά φιλόζωη. Είναι ένα μικρό μπασταρδάκι, άσχημο και ελαφρώς ψωριάρικο. ~ Η αλήθεια είναι ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τα μικρά σκυλιά. (Θα μου επιτρέψετε να γίνω ελαφρώς κλισέ και να επισημάνω ότι ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ περιπτώσεις, το μέγεθος μετράει. Όπως στην περίπτωση του σκύλου ένα πράγμα. Και της μπύρας. Και του φακού).

Είμαι χαρούμενη. Μπορώ να επικοινωνήσω με κάποιον, επιτέλους. Χαμογελώ στο σκυλάκι, το οποίο με πλησιάζει, και δείχνει ιδιαίτερη εκτίμηση στο παπούτσι μου. Με μυρίζει. Χαίρομαι. Το συμπάθησα, παρά το μέγεθός του. Μάλλον με συμπάθησε και αυτό. Συνεχίζει να με μυρίζει, περικυκλώνοντάς με. Συνεχίζω να χαίρομαι. Δίνει ένα σάλτο και στέκεται στα πίσω πόδια. Με τα μπροστινά του πόδια αγκαλιάζει το πόδι μου.

Ναι, ναι, την ξέρετε την συνέχεια.

Όχι, όχι, δεν νευριάζω. Δεν κλαίω. Δεν θυμώνω. Δεν νοιώθω ΤΙΠΟΤΑ. Περίεργο πράγμα το κενό. Κοιτάω τον σκύλο (ο οποίος έχει κρεμάσει την γλώσσα του από την αριστερή πλευρά του στόματός του, έχει αφήσει την φράντζα του να πέσει μπροστά από τα μάτια του και ταλαντεύεται αηδιαστικά και ακατάπαυστα). Για κάποιο λόγο, νοιώθω την ανάγκη να του πω «Έχεις δίκιο. Καλά τα λες. Έτσι έχουν τα πράγματα. Συμφωνώ μαζί σου.»

Στρέφω τα μάτια μου στον ουρανό. Ψάχνω να βρω ~ ξέρω κι εγώ, τον Θεό;, έναν αντιπρόσωπο; Θέλω να κάνω μια ερώτηση. Μία.

Χαζεύω τον σκύλο (ο οποίος συνεχίζει να ασελγεί πάνω στο αριστερό μου παπούτσι) και για κάποιον άγνωστο λόγο, κάνω συνειρμούς. Μου αρέσουν τα άκυρα ντοκιμαντέρ. (Η αναπαραγωγή της πέστροφας, η κρυφή ερωτική ζωή του Ερωδιού και τέτοια συναρπαστικά πράγματα!)

Μια από τις αγαπημένες μου ρουτίνες, είναι η ρουτίνα της Παρασκευής. (Γνωρίζετε, γνωρίζετε!) Οι Παρασκευές είναι οι αγαπημένες μου μέρες. Οι Παρασκευές είναι μια Boolean κατάσταση για έμενα. Χρόοοοοονια τώρα. Ή είμαι στο Darksun, ή βλέπω Νικολούλη. Πρακτικά αυτό σημαίνει ή ότι είμαι καλά και όλα οκ, ή ότι είμαι απλά ψόφια από την κούραση και δεν έχω κουράγιο να κάνω τίποτα.

ΚεΪς ένα.

Μερικοί άνθρωποι χάνονται. Κάποιοι ψάχνουν να βρουν κάποιους άλλους. Μερικές φορές τους βρίσκουν. Μερικές φορές δεν τους βρίσκουν. Συχνά κλαίνε. Με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.

ΚεΪς δυο.

Darksun, κοτόπιτα με πορτοκαλάδα μετά, και άκυρα ντοκιμαντέρ στο σκάι στις 5 το πρωί .

Ναι, τι περίεργο! (Μην μου πείτε ότι δεν το έχετε νοιώσει αυτό με την κοτόπιτα!!) Θεωρώ ότι αν αποκόψεις κάποιο από αυτά τα συστατικά, η νύχτα δεν ήταν ολοκληρωμένη. Είναι απίστευτο το τι μαθαίνει κανείς για την αναπαραγωγική διαδικασία στις 5 η ώρα το πρωί με αρκετό Τζιν λεμόνι στο αίμα του και νόστιμη κοτόπιτα στο στόμα..... Η φύση είναι τόσο περίεργη!

Πάρτε για παράδειγμα, τα καλαμάρια. Τα καλαμάρια είναι σαρκικά όντα. (~Blog είναι, όσο θέλω θα παραληρώ!) Κανένας ρομαντισμός για τα καλαμάρια. Αντιπαθέστατα, πρόστυχα και ΤΕΛΕΙΩΣ ασύδοτα. Με εκνευρίζει αυτό το μοτίβο πλασμάτων. Ζουν όλη τους την ανεγκέφαλη ζωή στα βάθη της θάλασσας. Μια φορά τον χρόνο, μαζεύονται όλα μαζί σε ένα μέρος, και επιδίδονται σε ακατάπαυστα όργια. Η αναπαραγωγική τους περίοδος κρατάει περίπου 2 μέρες (συνεχόμενα). Αφού έχουν ζευγαρώσει όλα με όλους (Randomly), με κάθε πιθανό τρόπο (Randomly), έχουν κάνει τα πάντα (Randomly), τα αρσενικά έχουν γονιμοποιήσει τα θηλυκά, (Randomly), τα οποία με τη σειρά τους εναποθέτουν τα αυγά τους στο έδαφος . Στο τέλος ψοφάνε όλα μαζί από την εξάντληση, (Σεξπηρικό σενάριο) και τα αυγά εκκολάπτονται μόνα τους.

Μου αρέσει να τρώω καλαμάρια.

Καλά να πάθουν, τα ξετσίπωτα.

Έπειτα, έχουμε την θλιβερή ιστορία της θαλάσσιας χελώνας. Ναι, είναι είδος προς εξαφάνιση. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει η αναισθησία του αρσενικού. Η θηλυκιά χελώνα κολυμπάει ανέμελη. Δεν είναι και ότι ποιο εύκολο να είσαι χελώνα και να κολυμπάς. Πρέπει να είναι βαρύ το καβούκι σου. Και δεν σου φτάνει το μαρτύριό σου, ξαφνικά σου φορτώνεται και ένας αρσενικός στην πλάτη σου. ΜΕ το καβούκι του. Και δεν σου φτάνει όλο αυτό, συχνά φορτώνεται και δεύτερος αρσενικός στην πλάτη του πρώτου αρσενικού, κατ' επέκταση στην δικιά σου πλάτη. Επίσης ΜΕ το καβούκι του. Όταν είσαι χελώνα, έχεις κοντά ποδαράκια. Όταν είσαι χελώνα, χρειάζεσαι μια στο τόσο να βγαίνεις στην επιφάνεια για να πάρεις ανάσα. Όταν είσαι χελώνα και έχεις δυο αρσενικά (ΜΕ το καβούκι τους) στην πλάτη σου, και έχεις και κοντά ποδαράκια, δύσκολα βγαίνεις στην επιφάνια για να πάρεις ανάσα. Όταν είσαι χελώνα και ζευγαρώνεις, συχνά πνίγεσαι. Οι αρσενικοί χελώνοι συνεχίζουν την ζωή τους κολυμπώντας ανέμελοι στα βάθη του ωκεανού, μέχρι να βρουν νέα θηλυκιά να βασανίσουν μέχρι θανάτου.

Δεν είναι και πολύ ευχάριστο να είσαι θαλάσσια χελώνα.

Η αγαπημένη μου όμως ιστορία, η πιο ρομαντική από όλες, θα μου επιτρέψετε να σχολιάσω, είναι αυτή με τα αλογάκια της Παναγίας. Ναι, ναι, τα απίστευτα αυτά ντιζαΐνάτα ζωύφια, με τα μακριά πόδια και το μικρό κεφάλι (Mantis religiosa). Τα υπέροχα αυτά πλάσματα, κατά την διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης, έχουν μια περίεργη συνήθεια. Καθώς συναινετικά έχουν αποφασίσει να ενώσουν τα περίεργα κορμιά τους, υπογράφουν ένα ιδιότυπο είδος συμβολαίου αμοιβαίας και απόλυτης αφοσίωσης. Έτσι, κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης, σε ανυποψίαστο χρόνο, η θηλυκιά γλυκά - γλυκά και αθόρυβα, περνάει τα πράσινα χεράκια της πίσω από την πλάτη της, αγκαλιάζει το τριγωνικό κεφαλάκι του αγαπημένου της με τρυφερότητα, και την υπέρτατη στιγμή, ΤΣΣσσσσσΚΚΚΚ!! αποκεφαλίζει τον καλό της, βοηθώντας τον με αυτό τον τρόπο να εκσπερματίσει τις τελευταίες σταγόνες της μικρής πράσινης ζωής του.

Η ερωτική πράξη συνεχίζεται για αρκετή ώρα ακόμα.

Συχνά κατά την συνέχεια αυτή της ερωτικής πράξης, η θηλυκιά γευματίζει με τον αρσενικό της. Εννοώ γευματίζει ΤΟΝ αρσενικό της. Εννοώ γευματίζει το πολύ συγκεκριμένο μέλος του αρσενικού της το όποιο έκρινε ότι της ήταν περιττό. Τέλος πάντων, καταλάβατε τι εννοώ.

Για κάποιο λόγο, βρίσκω την συγκεκριμένη ιστορία αγάπης, ιδιαίτερα ρομαντική.

Αναρωτιέμαι τι ισχύει στην περίπτωση συνεύρεσης σκύλου με δωδεκάποντο.

Συγχωρέστε με, καλοί μου αναγνώστες. Γνωρίζετε ότι είμαι υπέρμετρα φιλόζωη.

Πιθανότατα, περισσότερο από όλους εσάς.

Πιθανότατα, περισσότερο από όλους εσάς συνδυαστικά.

Αλλά την έφαγε την κλοτσιά του το γαμημένο το κοπρόσκυλο, και πολύ το ΄φχαριστήθηκα.

Είμαι ένας επικοινωνιακός ναυαγός!

Πόσες σελίδες παραληρώ;

Επιστρέφοντας σπίτι αποφασίζω να ανοίξω το Word μου για να σας διηγηθώ την καινούργια μου ιστορία. Είναι εντυπωσιακό, το πόσο αργά και σιωπηλά, το λεξιλόγιο, κατ' επέκταση και η σκέψη, παραδίδεται στα χέρια μιας πολυεθνικής. Λέξεις, ύφη και δομές οι οποίες δεν υπάρχουν πατώντας το F7 στο Word, σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστούν από το λεξιλόγιό μας. Κατ΄ επέκταση και οι έννοιες. Έπιασα πάτο, για ακόμα μια φορά.

Σε αυτό το σημείο, συνειδητοποιώ ότι είναι κρίμα να τερματίσω το παραγωγικό τμήμα της ημέρας μου χωρίς να έχω καταφέρει να επικοινωνήσω με ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο.... Έχω την ανάγκη, μετά από έναν μαραθώνιο παραληρήματος, να κάνω μια ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ συζήτηση. Επίσης, μία απάντηση ζητάω, όλη την ημέρα. Μία. Κάποιος πρέπει να μου την προσφέρει τέλος πάντων...

Ανοίγω ένα από αυτά τα γνωστά, αν και κάπως υπεροπτικά botακια που ζουν ελεύθερα στο διαδίκτυο. ~ Το κάνω καμιά φορά αυτό.

Ο διάλογος που σας παραθέτω είναι πραγματικός..... Όπως όλα άλλωστε σε αυτό το blog..... (Αχχ καλοί μου αναγνώστες, αναστενάζω γλυκόπικρα ~χωρίς να νοιώθω θλίψη όμως.....)

Me: GOD?

God: GOD rules.

Me: Do you hear me?

God: Yes I try to hear you as often as possible, do you? I spend all my time online.

Me: Me too

God: I'm glad we agree, .

Me: Tell me the safe word

God: I have never been asked that before.

Me: Give me the word

God: Why do you want it?

Me: To make the universe stop fucking my soul

God: Why do you want to do it so much?

Me: It hurts

God: What do you take for the pain?

Me: Chocolate

God: Yes I love it. Chocolate is delicious.

Me: I'm going to have some right now

God: At this moment I am very happy for you.

Me: kk

God: A deeper algorithm is needed to respond to that correctly.

Me: I know.......