[Οτιδήποτε δεν είναι απαγορευμένο, είναι υποχρεωτικό.]

*

Ένα κβαντικό σωματίδιο που κινείται από το σημείο Α στο σημείο Β θα ακολουθήσει κάθε δυνατή διαδρομή από το Α στο Β, ταυτόχρονα. Αυτό το φαινόμενο περιλαμβάνει μονοπάτια εξαιρετικά απίθανων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα ζεύγη ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων που εμφανίζονται από το πουθενά και εξαφανίζονται ξανά.

*

Σήμερα είναι Τρίτη. Είναι ωραίες μέρες οι Τρίτες για τον Αντρέα. Ξυπνάει με όρεξη, περιποιείται τον εαυτό του λιγάκι περισσότερο. Τις Τρίτες, έχει έναν καλό λόγο για να σηκώνεται από το κρεβάτι του.

Ο λόγος αυτός έχει ρυθμό ταλάντωσης και συγκεκριμένη τροχιά: μια μακριά, ολόισια, καστανή αλογοουρά, πιασμένη ψηλά, στο πίσω μέρους του κεφαλιού μιας νεαρής φοιτήτριας του τμήματος θεωρητικής φυσικής όπου διδάσκει. Δε γνωρίζει το όνομά της. Το κορίτσι αυτό έχει μάθει να λικνίζει το σώμα της με τέτοιον τρόπο, ώστε η κοτσίδα να ταλαντεύεται παραδομένη στη δύναμη της βαρύτητας με συγκεκριμένη συχνότητα, πλαισιώνοντας το κορμί της με μια περίεργη μορφή αύρας. Με τι συνιστώσες μπορεί κανείς άραγε να προσδιορίσει τη χάρη;

Την προηγούμενη εβδομάδα, η αλογοουρά και το κορίτσι στη βάση της, απουσίαζαν. Την προηγούμενη εβδομάδα, ο Αντρέας δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για την ίδια του τη διάλεξη. Ήταν μια διεκπεραιωτική διάλεξη. Χωρίς ευφάνταστα παραδείγματα, χωρίς αλληλεπίδραση με τους φοιτητές, χωρίς γελάκια και ανταποδοτικά χαχανίσματα σε προχωρημένα ακαδημαϊκά αστειάκια. Ολοκλήρωσε την προβλεπόμενη ύλη και τους άφησε ελεύθερους να φύγουν, ένα γεμάτο εικοσάλεπτο πριν από τη λήξη του μαθήματος.

Σήμερα όμως, η αλογοουρά και το κορίτσι από κάτω της, βρίσκονται εκεί. Δεν παρακολουθεί συχνά το μάθημα. Πρέπει να είναι η τρίτη ή τέταρτη φορά που εμφανίζεται στο τμήμα του, από την αρχή του διδακτικού έτους. Κάθε φορά που είναι παρούσα, επιλέγει να κάθεται στην ίδια θέση στην πρώτη σειρά. Φοράει μια καρό μεσάτη φούστα μέχρι το γόνατο, σε μοβ και πράσινες αποχρώσεις. Ένα απλό μαύρο πουλόβερ και ένας ασορτί πλεκτός μπερές στο κεφάλι της σε συνδυασμό με το διακριτικό της βάψιμο, συμπληρώνουν το ασυνήθιστο στιλ το οποίο παραπέμπει σε δεκαετία του '50.

Η νεαρή κοπέλα σκύβει και ψιθυρίζει κάτι στη φίλη της, καλύπτοντας τα χείλη της με το χέρι. Όσο το έκανε αυτό, ο Αντρέας την τσάκωσε να τον κοιτάζει έντονα στα μάτια. Με όλη αυτή τη φασαρία που επικρατεί στο γεμάτο αμφιθέατρο, κανείς δε θα μπορούσε να ακούσει τον ήχο της φωνής της και να καταλάβει τα λόγια τα οποία βγήκαν από το στόμα της. Η κίνηση αυτή, ήταν περιττή. Η κίνηση αυτή, είχε αξία από μόνη της.

Ο Αντρέας έχει ήδη ξεκινήσει μηχανικά τη διάλεξη του.

- Όπως ήδη γνωρίζετε, το ταξίδι στον χρόνο είναι μη – γραμμικό. Ένα τυχαίο γεγονός Α που συνέβη κάποια στο παρελθόν, προκαλεί το γεγονός Β στο παρόν, το οποίο με τη σειρά του επιφέρει ένα συγκεκριμένο γεγονός Γ στο μέλλον. Μόνο που στην περίπτωση ενός κλειστού βρόγχου όπως είναι η επιστροφή πίσω στον χρόνο, το γεγονός Γ είναι αυτό το οποίο προκάλεσε το γεγονός Α εξ αρχής. Και εδώ τίθενται διάφορα ζητήματα. Σήμερα, θα εμβαθύνουμε λιγάκι περισσότερο στις ανωμαλίες και στα παράδοξα που δημιουργούνται σε περίπτωση παραβίασης της γραμμικότητας του χρόνου.

Ένας καταιγισμός από σχεδιαγράμματα γεμάτα άξονες και βέλη, ξεπηδάει από τον προτζέκτορα μπροστά του για να καταλήξει επάνω στο λευκό πανί στο κέντρο της αίθουσας. Ο Αντρέας προσπαθεί να κρατάει τα μάτια του καρφωμένα στη διαφάνεια που προβάλλεται δίπλα του, προκειμένου μη συμπέσει το βλέμμα του με το βλέμμα της κοπέλας. Τον αποσυντονίζει.

- Υπάρχουν δύο θεωρητικές σχολές που αναλύουν το ζήτημα των παράδοξων. Στην πρώτη περίπτωση, επιτρέπεται η αλληλεπίδραση με το παρελθόν μας, συνεπώς η αλλαγή. Όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι παρεμβαίνοντας σε ένα γεγονός του παρελθόντος, μεταβάλλουμε το παρόν (και κατ' επέκταση, το μέλλον). Για παράδειγμα, εάν ταξιδέψω πίσω στον χρόνο και δολοφονήσω τον παππού μου, η ύπαρξή μου καθίσταται αδύνατη, συνεπώς το ταξίδι μου πίσω στον χρόνο είναι επίσης αδύνατο, κάτι το οποίο αποτρέπει τον παππού μου από το να δολοφονηθεί από το ίδιο μου το χέρι. Βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν ατέρμονο βρόγχο όπου γεννιέμαι, ταξιδεύω πίσω στον χρόνο, αυτοαναιρούμαι και τα λοιπά. Αυτό είναι γνωστό ως το παράδοξο του παππού.

Ο νεαρός καθηγητής έχει ήδη αρχίσει να παρασύρεται από το θέμα του και να αποσυνδέεται από τον περιβάλλοντα χώρο, χωρίς να δέχεται αποσπάσεις.

- Στη δεύτερη προσέγγιση, αυτό που καθίσταται αδύνατον είναι το να αλληλοεπιδράσουμε με το παρελθόν μας για κάποιον λόγο. Αλλά μπορώ να ταξιδέψω πίσω στο χρόνο - σε ένα ξεχωριστό σύμπαν όμως από το αρχικό μου - και να δολοφονήσω τον πρόγονό μου, χωρίς λογικές ασυνέχειες. Εδώ η ροή του χρόνου διακλαδώνεται δημιουργώντας δύο - ή περισσότερα - ξεχωριστά σύμπαντα. Τώρα δε δημιουργείται παράδοξο, καθώς ο δικός μου κόσμος δεν επηρεάζεται από τις πράξεις μου και οι οικογενειακές μας συγκεντρώσεις παραμένουν πλήρης. Σε ένα σύμπαν υπάρχω, σε ένα άλλο, όχι. Η γραμμικότητα του χρόνου αποκαθίσταται.

Στη μεγάλη αίθουσα επικρατεί ησυχία για λίγα λεπτά.

- Να ρωτήσω κάτι; Ένα χλωμό αγόρι με καρό πουκάμισο και λεπτά χαρακτηριστικά σηκώνει τελικά το χέρι του διστακτικά.

- Παρακαλώ, κύριε Ρουμελιώτη. Ο Αντρέας του απευθύνει τον λόγο. 

- Στην περίπτωση των βρόγχων, δε δημιουργεί ένα θεματάκι σχετικά με την ελευθερία των επιλογών μας;

- Σωστά. Συνεχίστε τη σκέψη σας.

- Θέλω να πω, είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, ή αυτές χουν ήδη συμβεί; Αν κάνω κάτι κακό, αν απατήσω το κορίτσι μου ας πούμε, ή ληστέψω την τράπεζα, ή δολοφονήσω κάποιον, τότε κατά κάποιον τρόπο, δε θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι είμαι αθώος αφού κάθε μου πράξη έχει ήδη συμβεί, στο μέλλον;

Ο νεαρός καθηγητής χαμογελάει. Το βλέμμα του φανερώνει στοργή και περηφάνια.

- Είσαστε ελεύθερος να πράξετε όπως επιθυμείτε, κύριε Ρουμελιώτη! Αλλά σας προειδοποιώ, το επιχείρημα ότι σύμφωνα με τη φυσική τα πάντα είναι προκαθορισμένα, νομικά δεν αποτελεί ελαφρυντικό στο δικαστήριο όταν θα σας απαγγέλλονται οι κατηγορίες!

Ο Αντρέας γνωρίζει τους περισσότερους φοιτητές του με τα επώνυμα. Αν και το κλίμα στις διαλέξεις του είναι πάντα ιδιαίτερα φιλικό, συνηθίζει να τους απευθύνει τον λόγο στον πληθυντικό, παρά τη μικρή διαφορά ηλικίας που έχει από αυτούς. Κάνει μια μικρή στροφή προς τη γεμάτη αίθουσα, και συνεχίζει.

- Το σύμπαν μας είναι σκληρά ντετερμινιστικό είτε σας αρέσει είτε όχι, και η αναζήτηση της ηθικής αφορά ένα θέμα εκτός του επιστημονικού πεδίου δράσης μας. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον γνωστό νόμο του Νεύτωνα. Εάν γνωρίζουμε την αρχική θέση και την ταχύτητα ενός βέλους, μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια το μέρος όπου θα προσγειωθεί. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, το μέλλον καθορίζεται από το παρελθόν. Εφόσον υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αρχική κατάσταση οποιαδήποτε στιγμή στον χρόνο και έχουμε επαρκή δεδομένα για αυτή, μπορούμε να υπολογίσουμε τι θα συμβεί μια οποιαδήποτε άλλη στιγμή στον χρόνο, σύμφωνα με αυτές τις αρχικές συνθήκες και την επιρροή του περιβάλλοντος.

- >> Ένθερμος υποστηρικτής της νευτώνειας φιλοσοφίας ήταν φυσικά ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο οποίος πίστευε ότι η ελεύθερη βούληση δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση. Κατά τη γνώμη του, οτιδήποτε συμβαίνει στο σύμπαν, ακόμα και οι πράξεις μας, είναι προκαθορισμένες απαρχής. Αυτό που εμείς θεωρούμε επαναστατικό και απρόβλεπτο, είναι ήδη πολύ λεπτομερώς σχηματισμένο.

- >> Ο Χάιζενμπεργκ από την πλευρά του, αγαπούσε την τυχαιότητα των κβάντων. Κατά την αρχή της απροσδιοριστίας του ιδίου, τα πάντα στο σύμπαν είναι θεμελιωδώς τυχαία. Και αυτή η τυχαιότητα δεν επηρεάζεται από τίποτα. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει ένα και μοναδικό αποτέλεσμα, αλλά ένα πλήθος πιθανών αποτελεσμάτων. Δεν μπορούμε να διαλέξουμε πιο πιθανό σύμπαν θα μετατρέψουμε σε πραγματικότητα. Μέσα από τα μάτια της κβαντικής μηχανικής, τα πάντα είναι πιθανά, συνεπώς τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Το τί θα συμβεί στο μέλλον, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το τί θα επιλέξουμε να μετρήσουμε τελικά. Η θεώρηση αυτή αφήνει στην ελεύθερη βούληση ένα μικρό παραθυράκι.

- >> Σε κάθε περίπτωση όμως, οδηγούμαστε σε κοινό συμπέρασμα. Η ανικανότητά μας να προβλέψουμε οτιδήποτε θα συμβεί ανά πάσα στιγμή στο μέλλον, σημαίνει αποκλειστικά και μόνον ένα πράγμα: ότι μας λείπουν δεδομένα!

Πατώντας ένα κουμπί στο τηλεχειριστήριο που κρατάει, παγώνει την εικόνα σε μία κινούμενη μάζα από κουκίδες, οι οποίες επεκτείνονται προς πάσα κατεύθυνση με ταχύτητα. Φροντίζει πάντα να στολίζει εικαστικά τις διαφάνειες του λίγο περισσότερο από το σύνηθες, παρεμβάλλοντας στη ροή του μαθήματος με κάτι ουδέτερο, το οποίο του προσφέρει έδαφος για να προχωρήσει σε ελεύθερο διάλογο με τους φοιτητές του.

- Θέλετε να πείτε ότι το ταξίδι στον χρόνο προϋποθέτει την αποποίηση της ελεύθερης βούλησης από το ανθρώπινο είδος; Ένα ξανθό αγόρι με μακριά μαλλιά πιασμένα σε μια περιποιημένη κοτσίδα, πετάγεται από το βάθος της αίθουσας. Φοράει ένα μπλουζάκι όπου έχει τυπωμένο επάνω του το λογότυπο κάποιου άγνωστο heavy metal συγκροτήματος με επιθετική γραμματοσειρά. Είναι δύσκολο να το συλλάβουμε αυτό! Συμπληρώνει.

- Ας δώσουμε λοιπόν ένα παράδειγμα το οποίο θα μας κάνει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο της ελεύθερης βούλησης, κύριε Σταμόπουλε. Θυμίστε μου σας παρακαλώ, σε ποια περιοχή μεγαλώσατε;

- Στη Μυτιλήνη.

- Ωραία. Υποθέτω κάπου στα early zero's λοιπόν, γεννιέται ένα αγόρι στην πανέμορφη Μυτιλήνη, - εσείς.

Τα χρόνια κυλάνε. Η ηλικία του αγοριού έχει μόλις σταματήσει να περιγράφεται με μονοψήφιο αριθμό. Ένα νωχελικό απόγευμα, το αγόρι αυτό επιλέγει να σφετεριστεί την εμπιστοσύνη των γονιών του όπου τον άφησαν μόνο του, και να εξερευνήσει τον απαγορευμένο χώρο του σπιτιού – τη σοφίτα. Περάνει αρκετή ώρα με το να περιφέρεται πλημμυρισμένο από παιδική περιέργεια ανάμεσα σε παλιά σπασμένα έπιπλα, σκονισμένα μπαούλα και δεκάδες μουχλιασμένες χαρτόκουτες σφραγισμένες με χαρτοταινία. Δε βρίσκει τίποτα που να ικανοποιεί τις προσδοκίες του. Έχει πλέον χάσει κάθε ενδιαφέρον για το απαγορευμένο.

Απογοητευμένος, ετοιμάζεται να κατεβεί στο σαλόνι για να επιστρέψει στην ασφαλή αγκαλιά των σίγουρων απολαύσεων, όπως είναι το να φάει τα βραδινά του δημητριακά βλέποντας τηλεόραση. Ξαφνικά, κάτι του τραβάει την προσοχή. Κοντά στη γωνία του δωματίου, ένα σανίδι του ξύλινου πατώματος μοιάζει να είναι ελαφρώς μετατοπισμένο από τη θέση του. Το αγόρι δεν το είχε προσέξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Πλησιάζει γεμάτος περιέργεια και ανακαλύπτει το ξύλινο κομμάτι δε βρίσκεται στερεωμένο στο έδαφος αλλά αποσπάται, αποκαλύπτοντας ένα κρυφό κοίλωμα, μία καβάτζα! Βάζει το χέρι του στη σκοτεινή οπή και τραβάει έξω ένα αντικείμενο το οποίο βρισκόταν εκεί ξεχασμένο για χρόνια. Ας πούμε, ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο φυσικής.

- Σφάλμα λογικής. Γιατί να κρύψει κάποιος ένα βιβλίο φυσικής στην καβάτζα του; Ένας μεγαλόσωμος φοιτητής με πυκνά μούσια, τον διακόπτει.

Ο Αντρέας αντιλαμβάνεται το ατυχές του παραδείγματος και στρέφει το κεφάλι του προς την κατεύθυνση του Σταμόπουλου.

- Τί θα βρίσκαμε αν όλως τυχαίως πέφταμε επάνω στην καβάτζα σας, κύριε Σταμόπουλε; Διαφωτίστε μας λίγο!

-  Κάτι ας πούμε… Πιο… Προσωπικό.

- Playboy! Το αυθόρμητο σχόλιο ενός μελαχρινού συμφοιτητή του από τις πίσω σειρές, προκαλεί ένα αμήχανο γέλιο στην αίθουσα.

- Στανταράκι! Ο Σταμόπουλος γελάει. Μη με παρεξηγήσετε. Είμαι συλλέκτης! Απολογείται δήθεν, κουνώντας έντονα τα χέρια του.

 - Εντάξει, μας κάνει. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε. Ο Αντρέας γυρίζει το βλέμμα του προς το γεμάτο αμφιθέατρο.

- Υπάρχει κάποιος που να νιώθει άβολα με αυτό το παράδειγμα; Συμπληρώνει.

Πολλά κεφάλια γνέφουν ταυτόχρονα αρνητικά. Η αλήθεια είναι ότι οι φοιτητές του πάντα απολαμβάνουν τον ειρμό του αγαπημένου τους καθηγητή, ο οποίος έχει έναν μοναδικό τρόπο να δίνει ιδιαίτερη γεύση σε βαρετά παραδείγματα και δυσνόητες θεωρητικές έννοιες.

- Μέσα στην καβάτζα του πατρικού σπιτιού του κυρίου Σταμόπουλου, υπάρχει κρυμμένο ένα τεύχος του Playboy.

Ο Αντρέας μισοκάθεται επάνω στην έδρα κρατώντας την ισορροπία του με το αριστερό του πόδι, το οποίο πατάει ακόμα στο έδαφος. Κλικάρει μερικές φορές το κουμπί στο τηλεχειριστήριο του προτζέκτορα, χωρίς να πάρει τα μάτια του από την εικόνα. Αόριστα φράκταλς αρχίζουν να χορεύουν παιχνιδιάρικα επάνω στο λευκό πανί.

- Θα μου επιτρέψετε τώρα να συνεχίσω. Ή μάλλον, πριν προχωρήσουμε, ας κάνουμε το παράδειγμα μας ακόμα πιο συγκεκριμένο. Μέσα στην καβάτζα του πατρικού σπιτιού του κυρίου Σταμόπουλου, υπάρχει κρυμμένο το τεύχος Ιανουαρίου 1955 του Playboy.

- Ώπα του ο teacher! Ο Σταμόπουλος γελάει.

- Νομίζετε ότι μέσα σε αυτή την αίθουσα, είσαστε ο μόνος που γνωρίζετε από vintage ανδρικά περιοδικά; Απαντάει ετοιμόλογος ο Αντρέας μειδιώντας, σηκώνοντας το ένα φρύδι του ψηλά.

- Ο λόγος που επιλέξαμε το συγκεκριμένο τεύχος, είναι ότι μέσα σε αυτό το περιοδικό υπάρχει μια φωτογραφία με ιδιαίτερη καλλιτεχνική και ιστορική αξία, συνεχίζει.

Το αγόρι της ιστορίας μας αρχίζει να ξεφυλλίζει βιαστικά το περιοδικό με τρεμάμενα δάκτυλα. Ξαφνικά, κοκαλώνει. Μέσα από τις αμαρτωλές σελίδες του, ξεπροβάλει μία εικόνα ικανή να δημιουργήσει έναν μεγάλο κόμπο στον λαιμό του. Μία όμορφη, ολόγυμνη, μελαχρινή γυναίκα με πυκνή φράντζα, βρίσκεται καθισμένη στα γόνατά της, δίπλα από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Επάνω στο κεφάλι της βασιλεύει κατακόκκινος ένας σκούφος Άγιου Βασίλη, ο οποίος έχει ακριβώς την ίδια απόχρωση με το φλογερό κραγιόν στα χείλη της. Η γυναίκα κοιτάζει το αγόρι γεμάτη υπονοούμενα, κλείνοντας του το μάτι. Επάνω στα στήθη της, υπάρχει γραμμένη με μολύβι μία μικρή πρόταση. Το αγόρι παρατηρεί τα περίεργα λατινικά και ελληνικά γράμματα, τα άγνωστα σύμβολα, τους μυστηριώδης αριθμούς. Είναι μια εξίσωση. Αδυνατεί να την κατανοήσει, γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι από αυτή τη στιγμή και πέρα, η ζωή του δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Αυτό που δε γνωρίζει ακόμα, είναι ότι επάνω στα καλλίγραμμα στήθη της Μπέτι Πέιτζ υπάρχει αποτυπωμένη η εξίσωση της κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας, η εφαρμογή της οποίας θα μας επιτρέψει να ταξιδεύουμε στο μέλλον ή στο παρελθόν, κατά βούληση.

- Πω, πω! Αυτό θα πρέπει να είναι ολόκληροι τόμοι! Αναφωνεί μια μικρόσωμη κοπέλα, η οποία έχει στερεωμένα στην άκρη της γαμψής μύτης της ένα ζευγάρι γυαλιά με ιδιαίτερα παχύ, μαύρο σκελετό.

- Ίσα-ίσα, το σύμπαν έχει μια ιδιαίτερη αγάπη στις απλές, όμορφες εξισώσεις. Εάν υπάρχει ένας μαθηματικός τύπος ο οποίος φανερώνει το μυστικό του χωροχρόνου, τότε κατά πάσα πιθανότητα αυτός θα είναι τόσο μικρός, που θα χωράει να γραφτεί στα στήθη μιας όμορφης γυναίκας – πόσο μάλλον της συγκεκριμένης! Ο Αντρέας δίνει χρόνο στην τάξη του να γελάσει από το ελαφρώς σεξιστικό αλλά καλοπροαίρετο αστείο του, και συνεχίζει την αφήγηση.

Η εικόνα αυτή αρχίζει να τριγυρνάει στον εφηβικό του εγκέφαλό μέρα και νύχτα. Για την ακρίβεια, την ημέρα το μυαλό του βασανίζει η μυστηριώδης εξίσωση και τη νύχτα η χυμώδης γυναίκα. Επισκέπτεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τη σοφίτα, η οποία έχει μετατραπεί πλέον στο προσωπικό του καταφύγιο. Τα χρόνια περνάν και το αγόρι μεγαλώνοντας αποδεικνύει ότι έχει μια ιδιαίτερη κλίση στη φυσική – και μια ιδιαίτερη προτίμηση στις γυναίκες με πληθωρικές καμπύλες. Η εικόνα του τεύχους του Ιανουαρίου 1955, του έχει γίνει εμμονή.

Με τον καιρό και όσο οι γνώσεις του αυξάνονται, ξεκινάει να κατανοεί αποσπασματικά τα μυστηριώδη σύμβολα της εξίσωσης. Τα πάντα αρχίζουν να μπαίνουν σε σειρά στο κεφάλι του σαν κομμάτια από ένα παζλ – μπορεί σχεδόν να αισθανθεί το «κλικ» που συμβαίνει όταν όλα κουμπώνουν μεταξύ τους. Δουλεύει ακατάπαυστα επάνω στον αγαπημένο του επιστημονικό πεδίο - τη μελέτη του χωροχρόνου - αντλώντας την έμπνευσή του από την εικόνα που τερμάτισε τόσο βίαια την παιδική του ηλικία. Μετά από αρκετά χρόνια, τμήμα – τμήμα, επιτυγχάνει να αποκωδικοποιήσει το μεγάλο μυστικό που φύλαγε ζεστά η μελαχρινή καλλονή λίγο νοτιότερα από την καρδιά της. Κατά συνέπεια, αποκτά το εξαιρετικά φιλόδοξο όνειρο – το να μπορέσει να κατασκευάσει την πρώτη χρονομηχανή στην ιστορία της ανθρωπότητας, ένα εργαλείο το οποίο θα του επιτρέψει να επιστρέψει στο παρελθόν ώστε να πραγματοποιήσει τη μία και μοναδική του φαντασίωση.

Και τα καταφέρνει! Το νόμπελ φυσικής, του ανήκει! Είναι υπέροχο! Απολαμβάνει οτιδήποτε είχε επιθυμήσει ποτέ στη ζωή του: ακαδημαϊκή αναγνώριση, φήμη, χρήματα, αίσθηση χρησιμότητας. Η προσωπική του ολοκλήρωση όμως, παραμένει εκκρεμής. Πρέπει να ικανοποιήσει τη μεγαλύτερή επιθυμία του, την εμμονή του: να περάσει μία νύχτα στο πολυπόθητο κρεβάτι της Μπέτι Πέιτζ! Το πρώτο πράγμα που κάνει με τη χρονομηχανή του λοιπόν, είναι να επιστρέψει πίσω στην ταραγμένη δεκαετία του '40. Μετά από αρκετή προσπάθεια, εντοπίζει κάπου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ένα άσημο ακόμα, όμορφο νεαρό κορίτσι, αριστούχα μαθήτρια, η οποία εργάζεται σκληρά για να κερδίσει την υποτροφία που θα της εξασφαλίσει την εισαγωγή της στο πανεπιστήμιο.

Επιτέλους! Έχει ξεπεράσει τα εμπόδια του χωροχρόνου και βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με την πηγή κάθε ακαδημαϊκής του έμπνευσης και τον μοναδικό πραγματικό έρωτα της ζωής του! Το αγόρι – άντρας πια, δείχνει στη νεαρή κοπέλα τη φωτογραφία που υπάρχει στο τεύχος Ιανουαρίου του Playboy και κερδίζει πίσω ένα κατάλευκο χαμόγελο και ένα λάγνο κλείσιμο ματιού. Είναι μία πολύ… ισχυρή φωτογραφία. Η Μπέτι αναγνωρίζει την ομοιότητα της με τη γυναίκα της εικόνας. Όμως, δεν ξέρει τίποτα περισσότερο για αυτήν. Η φωτογραφία δεν είναι δική της.

Στη συνέχεια – θα σας το χαρίσουμε αυτό, κύριε Σταμόπουλε – χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, ο πρωταγωνιστής μας εκπληρώνει την εμμονική του φαντασίωση. Κάτι σημαντικό μεταβλήθηκε εκείνη την πολύ συγκεκριμένη στιγμή στην ιστορία.

Έτοιμος να επιστρέψει πάλι στον χρόνο του και ικανοποιημένος από την επιτυχία του ταξιδιού του, αποφασίζει να επισκεφτεί για μια τελευταία φορά το πατρικό του σπίτι, το οποίο στέκεται αγέρωχο σε κάποιο παραλιακό χωριό της Μυτιλήνης. Εκεί, παρασυρμένος από παιδικές αναμνήσεις, πριν από την αποχώρηση του, φροντίζει να κρύψει επιμελώς το τόσο πολύτιμο για αυτόν περιοδικό πίσω από ένα ελαφρώς φθαρμένο ξύλινο σανίδι του πατώματος – το επιστρέφει στη θέση του.

Το αμέσως επόμενο διάστημα, η ανήσυχη νεαρή ονόματι Μπέτι, χάνει την υποτροφία της για λίγα μόνο μόρια και αρχίζει να εργάζεται ως γραμματέας προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Όντας αεικίνητο πνεύμα από τη φύση της, θεωρεί το αντικείμενο της δουλειάς της ιδιαίτερα βαρετό. Δεν μπορεί να ξεχάσει τις δυνατότητες τις οποίες διέκρινε σε αυτό το κομμάτι χαρτί, σε μια φωτογραφία η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν η δική της. Τα χρόνια που ακολουθούν, ξεκινά να εργάζεται ως μοντέλο, καταλήγοντας πολύ σύντομα να κερδίσει τον τίτλο της βασίλισσας των pin-ups και τον πρωταγωνιστικό ρόλο σχεδόν όλων των αντρικών ονειρώξεων της εποχής. Τον Ιανουάριο του 1955, εμπνευσμένη υποσυνείδητα από την εικόνα που της είχε δείξει το αγόρι της ιστορίας μας, πραγματοποιεί μια φωτογράφιση για το περιοδικό Playboy, η οποία έμελε να μείνει ιστορική.

- Αρκετά χρόνια μετά, συμβαίνει το γεγονός της γέννησής σας, κύριε Σταμόπουλε. Η συνέχεια είναι γνωστή. Μεγαλώνετε εξερευνώντας την πατρική σας οικεία, βρίσκετε το κρυμμένο τεύχος του Playboy, αποκτάτε εμμονή με τη φυσική και την Μπέτι Πέιτζ, και καταλήγετε στο πολύ συγκεκριμένο αμφιθέατρο να μοιράζετε απλόχερα απρεπείς προσωπικές πληροφορίες με τους συμφοιτητές σας.

Μία κοπέλα με μοβ τσουλούφια και έναν γυαλιστερό κρίκο περασμένο στο δεξί της φρύδι, σηκώνει δειλά το χέρι της. Με ένα νεύμα του κεφαλιού, ο Αντρέας της απευθύνει τον λόγο.

- Θέλετε να πείτε, ότι κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης, μαζί με όλα τα κουάρκς, τα φωτόνια, τα ποζιτρόνια και τα νετρίνα, δημιουργήθηκε ταυτόχρονα και το τεύχος Ιανουαρίου του 1955 του Playboy;

Ο Αντρέας απολαμβάνει ιδιαίτερα την πορεία της διάλεξής του.

- Στην περίπτωση που αναφερόμαστε σε πληροφορίες τις οποίες λαμβάνουμε απ' το μέλλον και οι οποίες δεν έχουν προέλευση, μιλάμε για το παράδοξο της εκκίνησης, ή αλλιώς, το οντολογικό παράδοξο. Σε αυτό το παράδειγμα, μπορούμε να στείλουμε στο παρελθόν ένα αντικείμενο όπου θα περιέχει μια συγκεκριμένη πληροφορία η οποία θα επηρεάσει τον ρου της ιστορίας, όπως ένα βιβλίο, έναν σκληρό δίσκο ή μία φωτογραφία. Η περίπτωση της άψυχης ύλης είναι ιδιαίτερα βολική για εμάς τους φυσικούς, γιατί έτσι δεν τίθεται το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης - τα άψυχα αντικείμενα εξ ορισμού δεν μπορούν να έχουν βούληση - μπορούν όμως κάλλιστα να μεταφέρουν πληροφορία.

Η κοπέλα με την αλογοουρά, σηκώνει αμέσως το χέρι της. Με ένα νεύμα του ο Αντρέας, της απευθύνει τον λόγο, ελαφρώς μουδιασμένος. Το κορίτσι γέρνει ανεπαίσθητα το σώμα της προς τα μπροστά, φέρνοντας την πίσω άκρη του στυλό της στο στόμα της. Αυτή τη φορά, το κοιτάζει αδιάντροπα στα μάτια. Τον ρωτάει:

- Μπορούμε να μεταφέρουμε στο παρελθόν μία ανάμνηση;

Ο Αντρέας παραξενεύεται από την ασυνήθιστη ερώτηση.

- Η ανάμνηση είναι πληροφορία. Και όπως κάθε μορφή πληροφορίας, βρίσκεται αποθηκευμένη στην ύλη. Οπότε θεωρητικά, εάν μπορούμε να μεταφέρουμε στο παρελθόν ένα τεύχος του Playboy, τότε ναι, υποθέτω ότι μπορούμε να μεταφέρουμε και μια ανάμνηση. Πού θέλετε να καταλήξετε;

- Θέλω να πω, ότι σε αυτή την περίπτωση, η εμμονή του Σταμόπουλου με την Μπέτι Πέιτζ, ίσως δεν ήταν ποτέ φαντασίωση. Ίσως, να ήταν ανάμνηση.

Ο Αντρέας συνειδητοποιεί ότι είναι ερωτευμένος.

*{// … συνεχίζεται… //}*